De laatste jaren zijn er te veel gewelddadige roofovervallen geweest in Suriname. Mensen voelen zich niet veilig meer in hun eigen huis. Tegenwoordig wordt elk nieuw gebouwd huis direct voorzien van dievenijzer aan ramen en deuren. Bovendien wordt je aangeraden ook de slaapkamerdeuren op de een of andere manier te beveiligen.

Toch is dit niet voldoende om deze gewelddadige overvallen te vermijden. Dievenijzers moet je tegenwoordig als het ware van staal laten maken, willen ze effectief zijn, al het ander materiaal kan worden doorgezaagd of verbogen. Je moet de openingen zo klein mogelijk maken zodat er geen hand of klein kind tussen geschoven kan worden. Je kan het liever binnen verankeren, want buiten vastgemaakt, is het voor de rovers toch open te krijgen.

’s Avonds gezellig op balkon zitten om uit te blazen van je arbeid, is bijna onmogelijk. Het lijkt dan alsof je de plaatselijke dieven en moordenaars uitdaagt,want lang zal je het niet ongestraft kunnen doen.

Vroeger was het voldoende je deur af te sluiten en je onderste shutters dicht te doen, nu kan je niet meer met open ramen slapen. Overdag de kinderen even alleen laten gaan naar de winkel is ook al gevaarlijk geworden, want niemand wordt gespaard door de roofzuchtigen. Ouderen en gehandicapten worden dus ook niet overgeslagen. De hele situatie maakt dat de mensen in angst leven en zich zoveel mogelijk barricaderen.

In sommige buurten zijn buurtwachten actief, waarvoor de bewoners een maandelijkse bijdrage betalen. Dit is niet altijd afdoende tegen criminelen.

Toch wordt er in zulke buurten ingebroken waarbij de wachters worden geloerd en een tijdstip wordt uitgekozen waarop de bewoners thuis zijn, liefst in hun bed. Hierbij worden de bewoners vaak mishandeld en/of beschoten door de dieven. Dus niet alleen hun bezittingen maar ook hun levensgeluk wordt hun afgepakt. Er is meestal weinig dat een slachtoffer kan doen en buren zijn vaak niet in staat te helpen. Vooral als er wordt geschoten door de rovers.

Je vraagt je af waarom zoveel jonge mannen zich aangetrokken voelen tot deze geweldadige manier van leven. Het moet toch een last zijn als je in plaats van nuttig werk te doen en je brood daarmee te verdienen er op uit gaat om te stelen en te moorden. Wat voor toekomst creëer je daardoor voor jezelf en je omgeving? Wordt je gelukkig van gestolen goed waar ook nog bloed aan kleeft? Weet je niet dat als je ergens naar verlangt en je komt er op een eerlijke manier aan er wel zegen op rust?

Dat genieten van wat je hebt opgebouwd in het leven wordt je onmogelijk gemaakt door deze negatieve mensen. Je bent niet vrij in je eigen huis, je kan niet pronken met je verdiensten, dat is om je dood vragen.

Je bent ook een gevangene in je gebarricadeerde huis, want hoeveel zijn er al niet omgekomen bij brand of andere calamiteit omdat ze niet bereikt konden worden door al die versperringen.

We moeten zien te voorkomen dat deze trend zich verder voortzet. De vraag is alleen maar HOE?

ARLETTE

Arlette

( Arlette Codfried is artieste in Suriname )